યુ આર ઓસમ યારા.

તું ઉદાસ થઈને કેમ ફરે છે ?

જિંદગી તો ઘણી બાકી છે તારામાં, તો પછી કેમ યાદ ના કરુ.

ખાઈને કહું છું સમ મારા

લાઈફ ઈઝ ઓસમ યારા.

કાગળ પર લખીને કેટલીય તકલીફો,

ઈશ્વરે હાંસિયામાં ક્યાંક સુખ પણ લખ્યું હશે

તારા નામની કાપલી કદાચ છેલ્લી હશે,

પણ ગમતા લોકોના નામમાં એણે તારું નામ પણ રાખ્યું હશે.

એ વાત એનાથી અજાણ નહિ રહે કે

નક્કી અહિયાં કોઈ રડ્યું હશે,

તારું સરનામું શોધીને આવતું જ હશે,

રસ્તામાં સુખ ક્યાંક ભૂલું પડ્યું હશે.

હિંમત ન હાર, ભલે ને હોય અંધાર.

તારું અજવાળું લઈને ચાલ્યા કર.

કડવી હકીકતો ચાખ્યા કર પણ

તું મુઠ્ઠીમાં થોડી આશાઓ રાખ્યા કર.

વહેલો મોડો, ઈશ્વર તને મોકલશે

તારી સફળતાનો ફેક્સ,

સપનાઓ જોવા પર ક્યાં

કોઈ દિ’ લાગ્યો છે ટેક્સ ?

એણે ગુરુત્વાકર્ષણની વિરુદ્ધમાં ઉગવાનું છે,

સૂરજને ઉગતા લાગશે વાર

રાત ભલે ને લાંબી ચાલે,

કોઈ છીનવી નહિ શકે તારા ભાગની સવાર.

સૂરજ પાસે તો ઉગવાની દિશા પણ એક જ છે,

તું તો કોઈ પણ દિશામાં ઉગી શકે છે

દોસ્ત, તને પાંખો નથી એટલું જ.

જો ધારી લે, તો તું પણ ઉડી શકે છે.

કબૂલ છે, કદાચ તૂટ્યું હશે દિલ તારું.

એક વાર નહીં, વારંવાર.

તારા જ ગમતા લોકોએ

છડેચોક કર્યો હશે તારો તિરસ્કાર.

આજે લોકો તને ઓળખતા નથી,

તને કોઈ પ્રેમ કરતું નથી. હશે,

આજે એમ હશે.

જીવતો રહીશ તો ફરી સમય બદલાશે,

નસીબ બદલાશે,

ફરી એક વાર પ્રેમ થશે.

બસ, ભીની આંખ લૂંછી લે,

તું કેટલો સુંદર છે ?

એક વાર તારી જાતને પૂછી લે.

ખાઈને કહું છું સમ મારા,

યુ આર ઓસમ યારા.

હાર્ટલેસ – અનામાંકિત વાર્તા

“યુ આર રીઅલી હાર્ટલેસ” ડિમ્પલએ ગુસ્સામાં કહ્યું અને સોહમે હંમેશની જેમ મજાકમાં વાત ઉડાવી. ડિમ્પલ અને સોહમ છેલ્લા ૪વર્ષથી સાથે હતાં. આ ચાર વર્ષમાં ડિમ્પલ માત્ર સોહમ સાથે હતી જયારે સોહમ ક્યારેક દિયા, મોના, રીટા, વૈશાલી એમ અલગ અલગ ગર્લફ્રેન્ડસ સાથે પોતાનો પર્સનલ ટાઈમ સ્પેન્ડ કરતો. અને પછી નફફટની જેમ પોતાની લીસ્ટમાં નવી કોઈ એડ થઇ એ વાતનું ગૌરવ લેતો. ડિમ્પલ સોહમ સાથે રીલેશનશીપમાં ખૂબજ સીરીયસ હતી જયારે સોહમ તો એ રીલેશનશીપમાં હતોજ નહિ. એના માટે દીમાલ એક માત્ર એક સારી મિત્ર હતી, એક એવી મિત્ર જેની સાથે એ ખુલીને વાત કરી શકતો, ફ્લર્ટ કર્યા વગર પણ કલાકો સુધી તેની સાથે ચેટીંગ કરી શકતો. જે વાતો કોઈને ન કહેતો એ વાતો ઘટનાઓ પ્રસંગો કે લાગણીઓ એ ડીમ્પલ સાથે ખૂબ જ સહજતા થી શેર કરી શકતો. કદાચ એટલા માટેજ ડીમ્પલને લાગતું કે સોહમ પણ તેની સાથે રિલેશનશિપ રાખવા ઈચ્છે છે.

પણ સોહમ ક્યારેય પોતાની મિત્રતાની હદ વટાવીને આગળ ન વધતો, ગમે તેટલી મુકતતા છતાં પણ એ વચ્ચે એક ગેફ રાખતો, જે વાત હંમેશા ડિમ્પલને ખુચતી. અંતે હારીને તેણે પરિવારની મરજી મુજબ રોહન સાથે લગ્ન કર્યા. લગ્નની આગલી રાત્રે સોહમને યાદ કરીને ડિમ્પલ ખૂબજ રડી. બીજા દિવસે એના લગ્નમાં સોહમ પોતાની કોઈ નવી ગર્લફ્રેન્ડ સાથે આવ્યો હતો એ એકદમ નોર્મલ અને ખુશ હતો. સ્ટેજ પર જઈને હેપ્પી વેડિંગ લાઈફ વીશ કરતાં કરતાં પણ સોહમે ડીમ્પલને ધીમેથી પૂછી લીધું “આ કાલે જ ન્યુ એડ થઇ, કેવી છે?” ડીમ્પલને સોહમની વાત પર ગુસ્સો ણ આવ્યો પણ પોતાની પસંદ પર લાંછન ફિલ થયું કે તે ક્યારેક સોહમનાં પ્રેમમાં હતી. ડિમ્પલે માની લીધું હતું કે સોહમ પતંગિયા વૃત્તિવાળો છે એ કોઈ એક સાથે ક્યારેય ટકી નથી શકતો. સારું થયું એ સોહમના જીવનમાંથી નીકળી ગઈ નહીતર એ પણ ક્યાંક સોહમની લીસ્ટમાં આવીને નાબુદ થઇ ગઈ હોત. તેણે હસતાં હસતાં પોતાનું લગ્ન જીવન સ્વીકારી લીધું.

લગ્નના બે મહિના પછી એક દિવસ તેને સમાચાર મળ્યા કે “સોહમ ઈઝ નો મોર. હી ઈઝ ડેડ.” નવા નંબર પરથી આ મેસેજ આવતા ડિમ્પલને આંચકો લાગ્યો. એ ભારી હૃદયે સોહમની પ્રાર્થનાસભામાં ગઈ જ્યાં એના લગ્નમાં જે છોકરી સોહમ સાથે હતી તેણે ડિમ્પલને એક ફાઈલ અને એક કવર આપ્યું. ઘરે આવીને ઝડપથી પોતાના રૂમમાં જઈને ડિમ્પલે કવર ખોલ્યું અંદર એક લેટર હતો. “આજે ડિમ્પલે મને હાર્ટલેસ કહ્યું. આઈ રીઅલી લવ હર એન્ડ ધેટ્સ વાય ઈ ડોન્ટ લીવ વિથ હર. બીકોઝ નાવ આઇ એમ ગોઇંગ ટુ હાર્ટલેસ.” ડિમ્પલે તરતજ ફાઈલ ખોલી જેમાં સોહમના હાર્ટની રીપોર્ટસ હતી. સોહમના હૃદયમાં કાણું હતું જેના કારણે એ વધુ જીવી શકે તેમ ન હતો. એવાત સોહમ જાણતો હતો. રોહન રૂમનો દરવાજો બહારથી ખટખટાવતો રહ્યો અને ડિમ્પલ અંદર ફાઈલ્સ અને કવરને છાતીએ ચોટાડીને રડતી રહી.

પુરુષ…ભલે બહારથી હંમેશા નાળિયર કે પર્વત સમાન કઠોર દેખાય પણ જો તેની કઠોરતા ભેદીને અંદર ઉતરવામાં આવે તો ખ્યાલ આવે કે તેની ભીતર કેટલી પોલાણ છે. જોકે, એવું બનવા પાછળ આપણું સમાજ જાતેજ અને પુરુષ જાતેજ જવાબદાર છે. થોડા સમય પહેલા કાજલ ઓઝા વૈદ્ય નો એક વિડીયો જોયો એમાં એમણે કહ્યું હતું કે આપણે જાતેજ બાળકને કહીએ છીએ કે રડે છે શું છોકરી છે? ત્યારથી તેની અંદર ગુસ્સો, લાગણી, દુઃખ બધું ભરાવવાની શરૂઆત થઇ જાય છે. કાજલ ઓઝા વૈદ્ય એ ખૂબજ સાચી વાત કહી.

ઘણી વખત એવું થાય છે કે કોઈ પણ માણસ વિષે લોકો તરતજ અભિપ્રાય બનાવીલે છે, કોઈ પણ સ્ત્રી તરતજ કોઈ પણ પુરુષ વિષે કે એના વર્તાવ વિષે કમેન્ટ્સ કરી શકશે, પણ એ વ્યક્તિએ એવું શા માટે કર્યું એક ક્ષણ માટે થોભીને એ વિચારવું ખૂબ જરૂરી છે. ખાસ કરીને એવા વ્યક્તિ વિષે કે જેને તમે ક્યારેક ચાહ્યો છે, જેને પોતાના સપનામાં, દિલમાં આગવું સ્થાન આપ્યું છે. એવા વ્યક્તિ વિષે વગર વિચારે કોઈ અભિપ્રાય બાંધી લેવું કેટલે અંશે યોગ્ય છે.

એવાં કેટલાંય પ્રસંગો જોયા છે જેમાં સ્ત્રી હોય કે પુરૂષ સામેવાળી વ્યક્તિને ગુન્હેગાર અને પોતાને નિર્દોષ દેખાડવામાં જરા પણ વાર નથી લગાડતાં. માત્ર સ્ત્રીઓ જ નહિ પણ પુરૂષો પણ એવા મળે છે કે જે સામે વાદની પરિસ્થિતિ સમજ્યા વગર સંપૂર્ણ સત્ય જાણ્યા વગર જ પોતાનું જજમેન્ટ આપી દેતા હોય છે. અહી દોષ જાતિનો નથી, વિચારધારા, વિચારક્ષમતા કે દ્રષ્ટિકોણનો છે.

પ્રેમ કે વિશ્વાસ, જેમાં વિશ્વાસઘાત કે દગો થઇ શકે છે, ઘણી વખત થાય પણ છે, પરંતુ એ થયા પાછળનો મૂળ હેતુ મૂળ કારણ જાણવો પણ એટલોજ જરૂરી છે જેટલો દગાખોર વ્યક્તિને ગુન્હેગાર સાબિત કરીને નફરત કરવું. આમ તો પ્રેમ હોય ત્યાં નફરત ન હોય, હું નથી માનતો કે જેને પ્રેમ કર્યો હોય એને ક્યરેક નફરત પણ કરી શકાય, છતાંય આવું કરવાં જે લોકો સમર્થ છે એલોકો એ એક વખત જરૂર વિચારવું જોઈએ, ક્યાંક તમારી નફરત કોઈક નિર્દોષ વ્યક્તિ ઉપરતો નથી વેડફાતી ને?

સામાન્ય રોજિંદા જીવનમાં પણ આપણે સૌ જજમેન્ટલ લાઈફ જીવવા ટેવાઈ ગયા છીએ. કોઈ વ્યક્તિ કંઈક ચૂક કરે એટલે તેને સજા ફટકારવા બધા તૈયાર હોય, અથવા એ વ્યક્તિ માટે કાયમનું એવું લેબલ બની જાય કે આતો આવોજ છે. કોર્ટમાં પણ કોઈને એટલી જલ્દી સજા નથી ફટકારતી જેટલી જલ્દી આપણે અપના મનથી કોઈ ને આપી દઈએ છીએ. ભાગતી જતી, બદલાતી જતી અને ક્યારેક એવું લાગે છે કે ઈમોશન્સલેસ બનતી જતી આ જિંદગીમાં કોઈ વિષે કોઈ માટે કંઈ પણ વિચારી કે માની લેતાં પહેલા એક વખત પોતાન જ વિચાર પર વિચાર કરી લઈએ તો કદાચ કોઈ પણ વ્યક્તિ માટે દિલમાં ડંખ નહિ રહે.

મારી લાગણી

મારી લાગણી

   

મારે કોઈ અફસોસ સાથે મરવું નથી!

હાથ પગ વિના હવાને આવતી મેં જોઈ છે,

આંખ સામે છત દીવાલો ચાલતી મેં જોઈ છે,

લાગણીને પગ નથી તો એ જવાની બ્હાર ક્યાં?

તે છતાં પણ ઠેસ એને વાગતી મેં જોઈ છે.

પ્રણય ની “આકર્ષક” પરિભાષા – Dedicate This Story To Your Best Friend !!

પ્રણય ની “આકર્ષક” પરિભાષા – Dedicate This Story To Your Best Friend !!

પોતાનો માળો છોડીને મુકત ગગન માં વિહરવાનો પ્રથમ પ્રયાસ એટલે એમબીબીએસ નું પ્રથમ વર્ષ. પ્રવેશ પ્રક્રિયા પૂર્ણ થતાં જ હોસ્ટેલ માં રહેવા આવેલા સૌ કોઈ વિદ્યાર્થીઓ પોતાની નવી જીવન શૈલી ને અનુકૂળ થવા પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા. સર્વે નું મન મેડિકલ માં એડ્મિશન મળ્યા ની આનંદ ની ઉછાળા મારતી છોળો ની ભરતી અને ઘર થી દૂર આવ્યા બાદ ઘર ની સતાવતી યાદ ના લીધે એ છોળો માં આવેલી ઓટ વચ્ચે સંતુલન સાધવા પ્રયત્ન કરી રહ્યું હતું. અને બસ આવી જ સંમિશ્રિત લાગણી ને મન માં છુપાવી ને હોસ્ટેલ થી કોલેજ જઈ રહેલા સહર્ષ સાથે કોલેજ ના ગેટ પાસે જરા ઝડપ થી આવી રહેલી એક છોકરી અથડાઇ ગઈ.

હાંફળી ફાંફળી થતી એ છોકરીએ ઉચાટ સ્વરે કહ્યું “ સોરી મને માફ કરશો. હું જરા જલ્દી માં હતી, આજે જ મારૂ અહી એડ્મિશન થયું છે. તમે કહેશો કે ફર્સ્ટ એમબીબીએસ ના ક્લાસ માટે કયા લેક્ચર હોલ માં જવાનું?”

“ ઇટ્સ ઓકે, ફર્સ્ટ એમબીબીએસ નો ક્લાસ સેકન્ડ ફ્લોર, લેક્ચર હોલ નંબર 5 માં છે.” સહર્ષે સહર્ષ ઉત્તર આપ્યો.

“થેન્ક્સ” કહી ને એ અલ્લડ છોકરી પળવાર માં તો ગાયબ થઈ ગઈ. પ્રવેશ પ્રક્રિયા ના તબક્કા જેમ જેમ પૂર્ણ થતાં હતા તેમ તેમ નવા નવા ચહેરા કોલેજ માં ઉમેરાતાં જતાં હતાં. એ છોકરી ના નરમ મુલાયમ ખભા ના સ્પર્શે અને મૃદુ સ્વર સાથે થયેલા સંવાદે આજે મુગ્ધાવસ્થા ની અટારીએ ઉભેલા સહર્ષ ના હ્રદય ની ગતિ ને પ્રવેગ આપી દીધો.

લેક્ચર હોલ માં દાખલ થતાં જ સહર્ષ ની નજર વિદ્યાર્થીઓ ના વૃંદ માં બસ એ જ ચહેરા ને શોધી રહી હતી. અને પ્રથમ જ હરોળ માં એ ચહેરો દેખાયો. હ્રદય ની ગતિ ફરી તેજ થઈ. રોજ સહર્ષ બસ આમ જ એ ચહેરા ને નીરખ્યા કરતો અને તેજ ગતિ એ ધબકતાં હ્રદય સાથે મન માં ને મન માં ખુશ થતો. પહેલા ક્યારેય કોઈ ની માટે આવી લાગણી નહોતી અનુભવાઈ. હવે સહર્ષ ને કોઈ પણ રીતે એ છોકરી સાથે વાત કરવી હતી અને મદદે આવી વૈનવી. વૈનવી અને સહર્ષ બંને એક જ સ્કૂલ અને શહેર ના હતાં. સહર્ષે વૈનવી ને તમામ હકીકત વર્ણવી. વૈનવી ખુશ થતાં બોલી “ અનુશા મારી હમણાં જ ફ્રેન્ડ બની છે, હું તને એ ની સાથે વાત તો કરવી આપું પણ ??”

“પણ શું ?”
“ પણ મને એના બદલા માં શું મળશે?”
“ એના માટે તો તું કહે એ કરવા હું તૈયાર છું.” સહર્ષ હર્ષ થી ઉત્તેજિત થતાં બોલ્યો.
“ મારી એનાટૉમી ની જર્નલ તારે લખવી પડશે અને કેન્ટીન માં રોજ એક આઇસક્રીમ.”
“ઓકે, ડન.” સહર્ષ ના મતે સોદો બહુ સસ્તા માં પતી ગયો.

અને વૈનવી એ કેન્ટીન માં સહર્ષ ની મુલાકાત અનુશા સાથે કરાવી. “ ઈટ ઇસ નાઇસ ટુ મીટ યૂ અગેન.” સહર્ષ ની આંખોમાં આજે ખુશી છલકાતી હતી.

“ આપણે મારા કોલેજ ના પ્રથમ દિવસે મળ્યા હતાં, રાઇટ ?” અનુશા એ પ્રત્યુત્તર આપ્યો. થોડી વાતચીત અને આઇસક્રીમ પાર્ટી ના અંતે વૈનવી, સહર્ષ અને અનુશા છૂટા પડ્યા.

છૂટા તો પડ્યા પણ સહર્ષ નું મન હજુય અનુશા ને યાદ કરતું હતું. બસ આવી જ રીતે મુલાકાતો વધતી ગઈ. ક્યારેક કેન્ટીન માં વૈનવી, સહર્ષ અને અનુશા હોતાં તો ક્યારેક સહર્ષ અને અનુશા એકલા. ગાર્ડન માં પણ ક્યારેક ત્રણેય સાથે હોય તો ક્યારેક અનુશા અને સહર્ષ. સહર્ષ નું મન અનુશા સાથે ઉત્કટ પ્રણય સંબંધ માં બંધાઈ ગયું હતું. પણ એ પ્રણય એક તરફી હતો. અનુશા ને આ અંગે કંઈ જ ખબર નહોતી. સોદા પ્રમાણે સહર્ષ વૈનવી ની જર્નલ લખી આપતો તો સાથે સાથે અનુશા નું પણ બધુ જ કામ કરી આપતો. કેન્ટીન માં પણ નાસ્તો અને કોફી અનુશા માટે એ જ લઈ ને આવતો.

“ હેલ્લો અનુશા મજા માં ?” વૈનવી એ દિલ્લી રહેલી અનુશા ને એક દિવસે સવાર સવાર માં કોલ લગાવ્યો.

“ હાય, વૈનવી, મજા માં તો નહીં, બસ એ જ રૂટીન ક્લિનિક વર્ક. પણ આમ અચાનક આજે સવાર સવાર માં યાદ આવી? કોઈ ગુડ ન્યૂઝ છે કે શું? કેમ કે ખુશી તારી વાતો માં છલકાય છે”

“ જબરી, તને બધી જ ખબર પડી જાય છે, સાંભળ આવતા અઠવાડિયે મારા લગ્ન છે અને તારે આજે જ અહી આવવાનું છે. મારી બધી શોપિંગ બાકી છે. તું આવે પછી જ હું શોપિંગ કરીશ.”
“વાઉ ધેટ્સ ગ્રેટ ન્યૂઝ, કોણ છે એ નસીબદાર? જે મારી વૈનવી ને લઈ જશે.” અનુશા ના મન માં પણ આનંદ ઉભરાતો હતો.

“બધુ જ કહીશ, તું આવી જા. હું તને એરપોર્ટ લેવા આવું છું” વર્ષો બાદ અનુશા ને મળી ને બધુ જ કહેવાની ઉત્કંઠા અને ખુશી વૈનવી ના ચહેરા પર સ્પષ્ટ તરી આવતાં હતાં.

આખરે હિમ્મત કરી ને એક વેલેન્ટાઇન ના દિવસે કેન્ટીન માં સહર્ષે સહજ રીતે અનુશા સમક્ષ પોતાના દિલ ની વાત રજૂ કરી. “ અનુશા મેં એક સપનું જોયું છે, સાબરમતી નદી ના કિનારે એક ફ્લૅટ હોય, અને એ ફ્લૅટ ની ગૅલૅરી માં સમી સાંજે તું ઊભી હોય અને હું તારા માટે કોફી બનાવી ને લઈ ને આવું. શું તું મને આમ રોજ કોફી બનાવવાનો મોકો આપીશ?

“એટલે ?” અનુશા ની આંખો ની ભ્રમરો ઊંચી થઈ ગઈ.

“ આઈ લવ યૂ, અનુશા. કોલેજ ના પ્રથમ દિવસ થી તને જોઈ ને મારૂ હ્રદય તેજ ગતિ એ ધબકે છે અને સદાય તારા માટે જ એ ધબકવા માંગે છે, તારા પ્રત્યે ના અનહદ પ્રેમથી એ ભીંજાઇ ગયું છે અને સદાય એ ભીંજાયેલું રહેશે.” સહર્ષ ની આંખો આજે પ્રેમભરી નજરે અનુશા ના પ્રત્યુત્તર ની રાહ જોઈ રહી હતી.

“ સહર્ષ તું ખોટું ના લગાડતો પણ તને મેં એક ફ્રેન્ડ થી વિશેષ નથી માન્યો. જીવનસાથી ને લઈ ને મારા મન માં ઘણી અપેક્ષાઓ છે, જેમાં તારો સાધારણ અને સામાન્ય દેખાવ ક્યાંય બંધબેસતો નથી. હું મારા સૌંદર્ય નું અભિમાન તો નથી કરતી પણ મારો સાથીદાર જરાક તો આકર્ષક હોવો જ જોઈએ ને! જેથી હું એના જોડે શોભી શકું!” અનુશા ની આંખો માં આ સંબંધ માટે સ્પષ્ટ અણગમો વાર્તાતો હતો.

અનુશા ના શબ્દોએ સહર્ષ ના હ્રદય ની ગતિ ને મંદ કરી દીધી અને સહર્ષ ગ્લાનિ ની ગર્તા માં ધકેલાઇ ગયો. સહર્ષ ના પ્રણય ની પરિભાષા અનુશા ના સમજી શકી.

અનુશા ઍરપોર્ટ પર આવી ગઈ. વૈનવી જોતાં જ બંને સખીઓ ભેટી પડી. બંને ની આંખો માં હર્ષ અને ખુશી ટપકતી હતી. “ હવે તો બોલ, કોણ છે ખુશ નસીબ? ક્યારે આ બધુ નક્કી થયું ?” આવતાં જ અનુશા એ સવાલો ની ઝડી વર્ષાવી.

“ ધીરજ તો રાખ, તારા જીજાજી અહીં જ છે, પાર્કિંગ માં કાર લેવા ગયા છે. તું જાતે જ જોઈ લે મારી પસંદગી ને !” વૈનવી ની આંખો માં એક અજીબ ચમક હતી.

દૂર થી એક હોન્ડા સિટિ કાર એરપોર્ટ ની બહાર આવી ને ઊભી રહી. અંદર થી ખૂબ જ સોહામણો યુવક બ્લેક ગોગલ્સ પહેરી ને બહાર આવ્યો. ત્યાં જ અનુશા એ વૈનવીને ગાલે ચૂંટલો ખણતાં કહ્યું, “ જીજાજી તો એકદમ ફિલ્મી હીરો છે, ક્યાંથી શોધી લાવી એમને?”

એ સોહામણો યુવક બંને ની સમીપ પહોંચી ને બ્લેક ગોગલ્સ ને ઉતારતાં ઉતારતાં અનુશા સમક્ષ જોઈ ને બોલ્યો “ કેમ છો મિસ અનુશા, ઓળખાણ પડી?”

અનુશા તો ચોંકી ગઈ અને ભારે અચરજ સાથે પ્રત્યુત્તર આપ્યો “ સહર્ષ તું ? કેટલો બદલાઈ ગયો? બહુ જ હેન્ડસમ લાગે છે ? કેવી રીતે ?”

“ હા, થોડી એક્સરસાઇઝ, જીમ અને થોડી સ્કીન ટ્રીટમેન્ટ. કેમ કે આજકાલ લોકો ને વસ્તુ ની ગુણવત્તા કરતાં એના આકર્ષક પૅકિંગ માં જ રસ હોય છે.” એમ કહી સહર્ષ અને વૈનવી ખડખડાટ હસી પડ્યાં. અનુશા એ પણ પોતાની નામરજી છતાં એમના હાસ્ય માં સૂર પુરાવ્યો કેમ કે એ સમજી ગઈ કે આ વાક્ય સહર્ષે પોતાને જ અનુલક્ષીને જ કહ્યું છે.

કાર માં વૈનવી આગળ ની સીટ માં સહર્ષ સાથે બેસી જ્યાં સહર્ષે વૈનવી નો સીટ બેલ્ટ બાંધી આપ્યો અને હાથ પકડી ને “ આઇ લવ યૂ” કહ્યું જેનો એ જ શબ્દો સાથે વૈનવીએ પ્રત્યુત્તર આપ્યો. અનુશા ને આ ના ગમ્યું કેમ કે પોતે આટલી દૂર થી આવ્યાં છતાં વૈનવી એની સાથે પાછળ ની સીટ માં ના બેસી પણ હવે બંને ના લગ્ન થવાના હતા એટલે અનુશા એ પોતાનું મન મનાવી લીધું.

કાર સડસડાટ એરપોર્ટ ની બહાર નીકળી ને વૈનવીના ઘર તરફ પ્રયાણ કરી રહી હતી ત્યાં જ વૈનવીએ અનુશા સમક્ષ જોઈ ને કહ્યું “ જો અનુશા તારે અહી તારા મમ્મી પપ્પા ના ઘરે નથી જવાનું જ્યાં સુધી મારા લગ્ન પૂરા ના થાય ત્યાં સુધી મારા ઘરે જ રહેવાનુ છે, આમે ય તું દિલ્લી તારા મામા ના ઘરે ગઈ ત્યારથી અમદાવાદ નથી આવી. મેં આંટી જોડે બધી જ વાત કરી લીધી છે.”

“ ઓકે ડિયર વૈનું , બસ તું કહે એમ. હું તારા જોડે જ છું.” ખુશી ખુશી અનુશા એ વૈનવી ની વાત ને સ્વીકૃતી આપી દીધી.

બંને ના સંવાદ ને અધવચ્ચે અટકાવતાં જ સહર્ષ બોલ્યો “ જો અનુશા અમારા લગ્ન અહી થવાના છે.”

અનુશા એ ઉત્કંઠા પૂર્વક બારી બહાર જોતાં કહ્યું “ વાઉ, બહુ જ મસ્ત જગ્યા છે, એકદમ નિસર્ગ ના ખોળા માં.”

મેરેજ હોલ ની જગ્યા જોતાં અનુશા એ વખાણ તો કર્યા પણ મન માં એક અજીબ પ્રકાર નો અજંપો અનુભવ્યો. અનુશા ના સમજી શકી.

અનુશા ના આવતાં જ વૈનવી લગ્ન ની તૈયારી માં મશગુલ થઈ ગઈ. અનુશા ને લઈ ને વૈનવી શોપિંગ કરવા ઉપડી જતી. સહર્ષ પણ સાથે ને સાથે જ હોતો. વૈનવીની બધી જ શોપિંગ બેગ્સ લઈ ને સહર્ષ એની પાછળ પાછળ ચાલતો. વૈનવી કોઈપણ વસ્તુ લેતાં પહેલા સહર્ષ ને પૂછતી અને સહર્ષ સહર્ષ વૈનવી ની પસંદગી ને માન આપતો. બંને શોપિંગ થી થાકી હારી જતાં ત્યારે સહર્ષ બંને માટે નાસ્તો લઈ આવતો. સહર્ષ અને વૈનવી એક જ ડિશ માં નાસ્તો કરતાં. અનુશા ને કોલેજ ના જૂના દિવસો ની યાદ આવી ગઈ અહી ફર્ક બસ એટલો હતો કે ત્યારે સહર્ષ ની આંખો માં પોતાના માટે છલકાતો પ્રેમ આજે વૈનવી માટે છલકાઈ રહ્યો હતો.

સાંજે જ્યારે બંને શોપિંગ કરીને પાછા ફર્યા ત્યારે છૂટા પડતી વખતે સહર્ષ વૈનવી નો હાથ પકડી ને હાથ પર ચૂમી ભરતાં “આઇ લવ યૂ” કહ્યું અને જરા શરમાઇને અને આંખો ને ઢાળી ને વૈનવી એ જ શબ્દો સહર્ષ ને પાછા આપ્યા.

ત્યાં જ દૂર રહેલી અનુશાએ બૂમ મારી ને કહ્યું “ ઓ લૈલા મજનૂ અને મારા રોમિયો જુલિએટ, બસ હવે તમારા વિરહ ને થોડા જ દિવસ છે.” ત્રણેય હસી ને છૂટા પડ્યાં. અનુશા ના મન ને સહર્ષ ના વિચારો ઘેરી વળ્યા.

“ અનુ, જલ્દી તૈયાર થા, આપણે આજે મારા પાનેતરની પસંદગી કરવાની છે અને મને તારી પસંદગી નું જ પાનેતર જોઈએ અને તારે પણ મારા લગ્ન માટે એકદમ મસ્ત ચોલી પહેરવાની છે જે હું પસંદ કરીશ અને જેના ફિટિંગ માટે આપણે ટ્રેલર ના ત્યાં પણ જવાનું છે.” અનુશા પણ વૈનવીના આદેશ ને વશ થઈ તૈયાર થઈ ગઈ. અનુશા એ વૈનવી માટે એક મસ્ત ગ્રીન કલર નું પાનેતર પસંદ કર્યું અને દુકાન માં રહેલા દર્પણ માં જોઈ ને એ પાનેતર પોતાના પર ઓઢયું અને દર્પણ માં જોતાં જ અનુશા એક ક્ષણ માટે ખોવાઈ ગઈ. ત્યાં જ વૈનવી અનુશા માટે ચોલી લઈ ને આવી “ જો અનુશા, મેં તારા માટે પસંદ કરી, કેવી લાગે છે.”

વૈનવી ના શબ્દો એ અનુશા નું ધ્યાન ભંગ કર્યું. “ એકદમ સરસ લાગે છે. અને આ જો મેં તારા માટે પાનેતર પસંદ કર્યું. તને ગમ્યું ?

“ બહુ જ ગમ્યું. તું ના હોત તો હું આ બધી શોપિંગ માટે અવઢવ અને વિમાસણ માં જ મુકાઇ જાત. થેન્ક્સ અનુ.”

વૈનવી ની બધી જ શોપિંગ માં અનુશા એ ખૂબ મદદ કરી પણ ક્યાંક એક ખૂણા માં અનુશા નું હ્રદય અને મન ખુશ નહોતા, એને સમજાતું નહોતું કે પોતે કેમ આવું અનુભવી રહી છે. લગ્ન ને આડે હવે થોડાક જ દિવસો બાકી હતા. સહર્ષ ક્યારેક રાત્રે વૈનવી ના ઘરે આવતો અને બંને જણા મોડી રાત સુધી અગાશી માં શીતળ ચાંદની માં બેસતાં. અનુશા વૈનવી ની રાહ જોતી પથારી માં પડખાં ફેરવતી અને મન ને કઇંક સમજાવતી રહેતી.

“ અરે અનુશા તને તો મેં મારી અને સહર્ષ ની કંકોત્રી તો બતાવી જ નહીં ? જો આ સહર્ષ ની કંકોત્રી જે મેં પસંદ કરી છે અને આ જો મારી કંકોત્રી જે સહર્ષે પસંદ કરી છે.”

અનુશા એ બંને કંકોત્રી હાથ માં લીધી. જેની પર લખ્યું હતું
ડૉ. સહર્ષ વેડ્સ ડૉ.વૈનવી અને
ડૉ.વૈનવી વેડ્સ ડૉ. સહર્ષ

અનુશા ની આંગળીઓ સહર્ષ ના નામ પર ફરી રહી હતી.

જેમ જેમ લગ્ન નજીક આવતાં જતાં હતા એમ એમ હવે અનુશા ને પોતાના મનમાં રહેલા અજંપા નું કારણ સમજાતું હતું. સહર્ષ નો વૈનવી પ્રત્યે નો અનહદ પ્રેમ અનુશા હવે જોઈ શકતી નહોતી. કેમ કે આજ દિન સુધી આવો પ્રેમ અનુશા એ પોતાના જીવન માં જોયો નહોતો. હવે કદાચ એને પોતાની વાત પર અફસોસ થઈ રહ્યો હતો.

કદાચ એ દિવસે સહર્ષ નું પ્રોપઝલ સ્વીકાર્યું હોત તો આ કંકોત્રી માં સહર્ષ સાથે પોતાનું નામ હોત.

અનુશા ના હ્રદય માં સહર્ષ માટે પ્રેમ ઉભરાઇ રહ્યો હતો. હવે અનુશા વૈનવી ની જગ્યા એ પોતાની જાત ને સહર્ષ સાથે વિચારતી પણ હકીકત માં પાછાં ફરતાં જ એ વ્યગ્ર થઈ જતી. કંકોત્રી જોતાં જ અનુશા ની બંને આંખ ના ખૂણા માં એક અશ્રુ ઉભરાઇ રહ્યું હતું જેને બહુ સિફતતા થી અનુશા એ છુપાવી દીધું.

અનુશા એ રાત્રે પૂરી રાત સહર્ષ ને વિચારો માં ખોવાયેલી રહી. આંખો માં બસ સહર્ષની જૂની યાદો જ તરવરી રહી હતી, ભીની આંખે એ આખી રાત જાગતી રહી. સહર્ષ સમક્ષ માફી માંગી ને સહર્ષ ને “ આઈ લવ યૂ ટૂ સહર્ષ” કહી ભેટી ને રડવું હતું પણ હવે એ શક્ય નહોતું. સહર્ષ હવે કોઈ બીજા ની અમાનત હતો. સવાર પડતાં જ અનુશા એ મન માં સહર્ષ અને વૈનવી ના લગ્ન સુધી નહીં રોકાવાનો અને સવારે જ પોતાના મામા ના ત્યાં પાછા ફરવાનો નિશ્ચય કરી લીધો અને બેગ પૅક કરવા લાગી કેમ કે સહર્ષ ને હવે કોઈ અન્ય નો થતો નહોતી જોઈ શકતી.

સફાળા પૂર્વક જાગેલી વૈનવી એ જોયું તો અનુશા બેગ પૅક કરી હતી.

“ અનુશા આમ અચાનક ? શું થયું ? કેમ બેગ પૅક કરે છે? ક્યાં જાય છે ?” વૈનવી ની આંખો માં આશ્ચર્ય ટપકતું હતું.

“ હું મારા મામા ના ત્યાં પાછી જાઉં છું, કારણ હું તને પાછી કહીશ.” અનુશા એ જલ્દી માં સહેજ ભીની આંખો એ બેગ પૅક કરતાં કરતાં કહ્યું.

“ પણ કારણ તો હું જાણી ને જ રહીશ. હું તને નહીં જવા દઉં. બસ હવે થોડાજ દિવસો ની તો વાત છે.” વૈનવીના શબ્દો માં અનુશા ને રોકવાના પ્રયત્નો છતાં થતાં હતા.

“વૈનું, મને માફ કાર હું નહીં રહી શકું હવે અહી વધુ” અનુશા પોતાની ના નિર્ણય પર અડગ હતી.

“ પણ યોગ્ય કારણ વગર હું તને અહીંથી જવા ની મંજૂરી નહીં આપું. કારણ મારે જાણવું જ છે.” વૈનવી પણ આમ અચાનક અનુશા ના નિર્ણય ને કળવા પ્રયત્ન કરી રહી હતી.

“ તો સાંભળ, કારણ એ જ કે હું પણ સહર્ષ ને એટલો જ પ્રેમ કરું છું. અને સહર્ષ ના તારા સાથે ના લગ્ન ને જોઈ નથી શકતી.”

ત્યાં જ વૈનવીએ જોર થી હસતાં હસતાં કહ્યું “ અરે પગલી આ જ તો મારે તારા મોં એ સંભાળવું હતું,”

“ એટલે ?” અનુશા ના ભ્રમરો ની રેખાઓ તંગ થઈ ગઈ.
“ અનુ, માનવ સહજ પ્રકૃતિ જ એવી છે કે જ્યાં સુધી આપનો પ્રેમી કે પ્રેમિકા અન્ય કોઈ ને પ્રેમ કરવા ના લાગે ત્યાં સુધી આપણને એના પ્રેમ ની કદર નથી થતી.” વૈનવી ના મુખ પર હજુ ય હાસ્ય રમી રહ્યું હતું.

અનુશા વૈનવી ના આ ગૂઢ શબ્દો ના અર્થ ને સમજવા હજુય પ્રયાસ કરી રહી હતી.

વૈનવી એ વાત ને સરળ બનાવતાં કહ્યું “ જેમ મંદ ગતિ એ ચાલતા હ્રદય ને ફરી તેજ ગતિમાં લાવવા શૉક ની જરૂર પડે એમ શુષુપ્તાવસ્થા માં રહેલા તારા સહર્ષ પ્રત્યે ના પ્રેમ ને ચેતનવંતો કરવા આ હાઇ વૉલ્ટેજ ડ્રામા હતો.”

“શું આ બધુ નાટક હતું?” અનુશા ની આંખો આશ્ચર્ય સાથે વૈનવી ને જોઈ રહી હતી.

વૈનવીએ હવે સમગ્ર હકીકત બહાર લાવતાં કહ્યું “ જ્યારે સહર્ષે તારા સમક્ષ પ્રેમ નો પ્રસ્તાવ રજૂ કર્યો ત્યારે એ કદાચ એ આકર્ષક નહોતો. તે એના બાહ્ય રૂપ ને જોઈ ને જ એના પ્રેમ નો અસ્વીકાર કરી દીધો પણ તે એના સૌમ્ય હ્રદય માં તારા માટે ના પ્રેમ ને ના જોયો. શું પ્રણય ની પરિભાષા સમજાવવા કોઈ નું આકર્ષક હોવું જરૂરી છે? અને આ સમગ્ર ઘટના ની હું સાક્ષી હતી. તે એના પ્રેમ નો અસ્વીકાર તો કર્યો પણ સહર્ષે તારા હ્રદય માં પ્રણય નું બીજ રોપી દીધું હતું જે તારા વર્તન માં જણાઈ આવતું. મારે બસ આ બીજ નું મોટું વૃક્ષ બનાવવાનું હતું અને હું એમાં સફળ રહી. અરે એ ગાંડો તો તારા દિલ્લી ગયા પછી જીવન નો અર્થ જ ભૂલી ગયો હતો.

એના માટે જીવન એટલે બસ તું હતી. મારાથી એની આ દશા નહોતી જોવાતી એટલે મારા મગજ માં આ પ્લાને આકાર લીધો. સૌ પહેલા સહર્ષ ને મનાવવા પ્રયત્નો કર્યા. બહુ પ્રયત્નો પછી એ માન્યો. અરે એ ગાંડો તો નાટક માં ય મારો હાથ પકડવા તૈયાર નહોતો. માંડ મનાવ્યો. પાછી હું અને સહર્ષ તારા મમ્મી પપ્પા ને મળ્યા.

એમને સહર્ષ બહુ જ પસંદ પડ્યો અને એમને પણ તમારા આ સંબંધ માટે મંજૂરી ની મહોર મારી દીધી અને પ્લાન માં પૂરો સહકાર આપ્યો. હવે સમગ્ર ઘટના ક્રમ યાદ કર અનુ, જેવી તું એરપોર્ટ પર ઉતરી કે તુરંત જ મેં તને તારા ઘરે જવા ના પડી કેમ કે તારા ઘરે તારા લગ્ન ની તૈયારીઓ ચાલે છે અને તું ત્યાં જાય તો અમારા પ્લાન પર પાણી ફરી વળે. પછી પાનેતર પણ મેં તારી પસંદગી નું લેવાનું કહ્યું કેમ કે એ પાનેતર તારે પહેરવાનું હતું આરહી વાત કંકોત્રી ની તો એક જ કંકોત્રી પર મારૂ અને સહર્ષ નું નામ હતું બાકી બીજી બધી કંકોત્રી પર તારું અને સહર્ષ નું નામ છે.” એમ કહેતાં જ વૈનવીએ અનુશા ના હાથ માં કંકોત્રીઓ નો ઢગલો કરી દીધો.

અનુશા ઝડપ થી કંકોત્રી ખોલી ને જોવા લાગી જેમાં લખ્યું હતું.
“ડૉ. અનુશા વેડ્સ ડૉ. સહર્ષ”

અનુશા ની આંખો હવે ખુશી થી છલકાઈ રહી હતી.

“અને સાંભળ તને બેગ પૅક કરતાં જોઈ મેં સહર્ષ ને મેસેજ કરી દીધો હતો અને એ અહી આવી ગયો છે. તમારો ફિલ્મી હીરો, એને હીરો બનાવવા પાછળ મારૂ ભેજું છે હોં ! ”

અનુશા છલકાયેલી આંખો સાથે વૈનવી ને ભેટી પડી. થેન્ક્સ એવા શબ્દો કે બીજા એવા કોઈ સંવાદ ની જરૂર નહોતી કેમ કે અનુશા ની આંખોમાં બધુ જ વ્યક્ત થતું હતું.

અનુશા દોડતી સહર્ષ પાસે પહોંચી ગઈ. સહર્ષ કાર ને ટેકો લઈ ને અનુશા ની રાહ જોઈ ને ઊભો હતો.

અનુશા સહર્ષ ને ભેટી પડી અને ભેટતાં ભેટતાં કહ્યું “મેં એક સપનું જોયું છે, સાબરમતી નદી ના કિનારે એક ફ્લૅટ હોય, અને એ ફ્લૅટ ની ગૅલૅરી માં સમી સાંજે તું ઊભો હોય અને તારા માટે કોફી બનાવી ને હું લઈ ને આવું. શું તું મને આમ રોજ કોફી બનાવવાનો મોકો આપીશ? આઈ લવ યૂ સહર્ષ.”

રણમાં ખીલ્યું ગુલાબ

 રણમાં ખીલ્યું ગુલાબ


ભાન ભૂલેલી સાનનો કમાલ કરી ગઇ
કઇ અણજાણી લ્હેર મને વહાલ કરી ગઇ!

વીસ વર્ષની સિલ્કી જ્યારે લંડનના હિથરો એરપોર્ટથી વિમાનમાં બેઠી ત્યારે વાતાવરણનું ઉષ્ણ તામાન ચાર ડિગ્રી હતું, જ્યારે એ મુંબઇની ધરતી પર ઊતરી ત્યારે ચોવીસ ડિગ્રી અને પછી અમદાવાદના વિમાની મથકે ઉતરાણ કર્યું ત્યારે….!

અમદાવાદમાં તાપમાન ભડકા જેવું હતું. ધોળિયાઓ તો મુંબઇથી જ ચડ્ડી-બનિયન પર આવી ગયા હતા; સિલ્કીએ પણ જીન્સ, જેકેટ, ઓવરકોટ આ બધું કાઢી નાખ્યું હતું. હવે માત્ર ચાર ઇંચની શોર્ટ્સ અને આઠ ઇંચના ઉપવસ્ત્રમાં એની ગુલાબી, સ્નિગ્ધ કાયા પંચાણું ટકા જેટલી અનાવૃત લાગી રહી હતી.

લાઉન્જમાંથી બહાર નીકળીને એણે મોબાઇલ નંબર લગાડ્યો, ‘હેલ્લો, નેશ! સિલ્કી હિયર. હું અમદાવાદ આવી ગઇ છું.’

નેશ એટલે નિષ્કામ. બંને ક્યારેય મળ્યાં ન હતાં; પણ સિલ્કીના પપ્પાએ દીકરીને કહ્યું હતું, ‘ તારે ઇન્ડિયા જોવું છે ને? તો મારા બાળપણના ભાઇબંધ ત્રિભુવનના ઘરે જ રોકાજે. એનો દીકરો નિષ્કામ લગભગ તારી જ ઉંમરનો છે. એ તને જોવા જેવાં સ્થળોએ લઇ જશે. હું તને એનો નંબર આપું છું.’

પપ્પાએ નંબર આપ્યો એ તો સિલ્કીએ ‘સેવ’ કરી લીધો, પણ નામ શું લખવું? નિષ્કામ જેવું અઘરું નામ તો લખતાં કે બોલતાં એને દસ વર્ષ લાગી જાય; એણે લખી નાખ્યું- નેશ!
નેશે જવાબ આપ્યો, ‘મારા દેશમાં તારું સ્વાગત છે. હું જાતે નથી આવી શક્યો. કાર મોકલાવી છે. ડ્રાઇવરનો નંબર આપું છું. તું વાત કરી લે. હું અત્યારે ગામડે જ છું. અહીં આવતાં લગભગ ચારેક કલાક થશે.
‘ગામડું? યુ મીન વિલેજ? ઓહ્ નો!’ સિલ્કીનો રેશમિયો અવાજ તરડાઇને કંતાનિયો બની ગયો. પણ એની પાસે બીજો કોઇ વિકલ્પ ન હતો. પપ્પાએ ભારપૂર્વક ભલામણ જો કરી હતી!

ચમકતી ક્રીમ કલરની મર્સિડીઝ કાર આવીને સિલ્કીની આગળ થંભી ગઇ. સિલ્કીના ગળામાં રેશમ પાછું ફર્યું, ‘વાઉ! આઇ લવ ધિસ કાર! થેન્ક યુ!’ કહીને એ કારની પાછલી સીટ પર બેસી ગઇ. ડ્રાઇવરે એની મોટી બેગ અંદર ગોઠવી દીધી.

અમદાવાદના ખચાખચ ટ્રાફિકમાંથી પસાર થતાં એનાં મોંમાંથી ભારત માટે ‘સ્વસ્તિ વચનો’ બહાર પડવા લાગ્યાં: ‘ઓહ્ શિટ! વ્હોટ એન અનસિવિલાઇઝ્ડ ટ્રાફિક! ટૂ મેની પીપલ! ટૂ મચ નોઇઝ! ટૂ મચ પોલ્યુશન! તમે લોકો આવા ડર્ટી કન્ટ્રીમાં રહો છો? માય ગોડ!!’

ડ્રાઇવર દર્પણ કોઇ ધંધાદારી ડ્રાઇવર ન હતો, નિષ્કામનો મિત્ર જ હતો. એણે ટૂંકો જવાબ આપ્યો, ‘બહેન, આ ગંદા દેશમાં જ તમારા ધોળિયાઓ બસો વર્ષ રહી ગયા છે. એ ગયા ન હતા, એમને અમારે કાઢવા પડ્યા હતા.’

સિલ્કી ચૂપ થઇ ગઇ. અમદાવાદ છોડીને કાર હાઇ-વે પર દોડવા લાગી. હવે કંઇક સારું લાગતું હતું. રસ્તો સારો હતો. ટ્રાફિક પણ સહેજ હળવો હતો. ચાર કલાકના પ્રવાસના અંતે મર્સિડીઝ એક ગામડામાં પ્રવેશી. શરૂઆતમાં જ એક મંદિર આવ્યું. દર્પણે કાર ઊભી રાખી દીધી, ‘બહેન, આ હનુમાનદાદા છે. દર્શન કરી લો. પછી જ અમારા ગામમાં જઇ શકાશે.’
‘દર્શન?!?’

‘યસ, હી ઇઝ અવર લિવિંગ ગોડ! હી ઇઝ અવર ટોલ ટેક્સ મિનિસ્ટર. ઇફ યુ ડોન્ટ પે ટેક્સ હિયર, યુ કાન્ટ મૂવ એન ઇંચ એહેડ!’ દર્પણે જવાબ આપ્યો. સિલ્કી ચોંકી ગઇ. એ સમજી ગઇ કે આ માણસ દેખાય છે એવો નથી જ નથી. એને બધું ભેદી લાગવા માંડ્યું.

હનુમાનજીની મૂર્તિની સામે આવાં કપડામાં ઊભાં રહેતાં સિલ્કીને શરમ આવી; કદાચ દર્પણ આવું જ ઇચ્છતો હતો.
ગાડી આગળ વધી. સિલ્કીના આશ્ચર્યમાં ઉમેરો થતો જતો હતો. ક્યાં અમદાવાદ જેવા મોટા નગરની ગંદકી! અને ક્યાં આ ગામડાંની સ્વચ્છતા!

‘અમારા ગામને ગયા વર્ષનો ‘મોસ્ટ ક્લીન વિલેજ’નો એવોર્ડ મળ્યો છે.’ દર્પણે એને માહિતી આપી, ‘આખા ગામમાં ઘૂમી વળો; તમને ક્યાંય કાગળનો ડૂચો કે પ્લાસ્ટિકની કોથળી જોવા નહીં મળે.’

સિલ્કીને લાગ્યું કે એ ઇંગ્લેન્ડના કોઇ ટાઉનમાં ફરી રહી છે! મકાનો બધાં હારબંધ હતાં. દરેકના આંગણમાં એકાદ વાહન ઊભું હતું.

‘લાગે છે કે અહીંના લોકો ‘રિચ’ છે; તમારા ગામમાં કોઇ મોટી ઇન્ડસ્ટ્રી હોવી જોઇએ.’

‘આ પ્રશ્નનો જવાબ અમારા નિષ્કામ પાસેથી જાણી લેજો; ઘર આવી ગયું.’ દર્પણે એક બેઠા ઘાટના બંગલા પાસે મર્સિડીઝ ઊભી રાખી. ‘વાઉ! બ્યુટિફુલ હાઉસ!’ બોલતી સિલ્કી બહાર નીકળી. દર્પણે એનો સામાન કાઢ્યો.

‘વેલકમ, સિલ્કી! માયસેલ્ફ નિષ્કામ.’ બારણામાં ઊભેલા સોહામણા જવાને બે હાથ જોડીને આ પરદેશી અપ્સરાનું સ્વાગત કર્યું. સિલ્કી એને જોઇ રહી. ઝભ્ભા-લેંઘામાં નિષ્કામ સાદગીભર્યો પણ સોહામણો લાગી રહ્યો હતો.

સ્વાદિષ્ટ ભારતીય ભોજન. આત્મીયતાપૂર્ણ આતિથ્ય. આરામદાયક, અલાયદો શયનખંડ. આ ઘરમાં શહેરી-જીવનની તમામ સારી સારી બાબતો ઉપલબ્ધ હતી અને સાથે તમામ ગ્રામીણ લાગણી અને અંગત સ્પર્શ પણ અનુભવી શકાતાં હતાં.

‘તું શું કરે છે, નેશ?’ નમતી બપોરે ચા પીતાં પીતાં સિલ્કીએ પૂછ્યું.
‘હું ખેડૂત છું. તું ચા પી લે. પછી હું તને મારી ઓફિસ બતાવું.’
‘ઓફિસ?!’
નિષ્કામ હસી પડ્યો, ‘મારી ઓફિસ એટલે મારું ખેતર. તને મજા આવશે.’
સિલ્કીએ વિચાર્યું કે ગામડાનું ખેતર તો કેવું હશે! પણ સાંજે નિષ્કામ એને સ્થળ પર લઇ ગયો ત્યારે એ આભી બની ગઇ. આવડું મોટું ખેતર તો એણે કલ્પનામાં પણ વિચાર્યું નહોતું.
નિષ્કામને ફરી પાછું હસવું આવી ગયું. ‘તારું જડબું આમ લટકી કેમ ગયું છે? આખું ખેતર મારું એકલાનું નથી. અમે સાત મિત્રો કોલેજમાં સાથે ભણતા હતા. બધાનાં ખેતરો 40-50 વીઘાનાં હતાં; અમે નક્કી કર્યું કે સાતેય ખેતરો ભેગાં કરી દઇએ. છેલ્લાં ત્રણ વર્ષથી અમે સામૂહિક ખેતી કરીએ છીએ. ખર્ચ બચી જાય છે. અને ઊપજ વધી જાય છે.’

‘કોલેજમાં? યુ મીન……યુ આર……?’ સિલ્કી આ ઝભ્ભાધારી યુવાન સામે નિરખી રહી.
‘સિલ્કી, આઇ એમ એ ગ્રેજ્યુએટ ફ્રોમ આઇ.આઇ.એમ.! નામ સાંભળ્યું છે અમારી ઇન્સ્ટિટ્યુટનું?’
સિલ્કીનું જડબું પાછું લટકી પડ્યું. આંખો પહોળી થઇ ગઇ. ‘તું… તમે… મેનેજમેન્ટના સ્ટુડન્ટ?! અત્યારે આ ગામડામાં?’
‘હા, સિલ્કી. આ દેશની આ જ મોટી કમનસીબી છે કે ઉચ્ચ શિક્ષણ પામેલાં યુવાનો અને યુવતીઓ એવું માની બેઠાં છે કે એમનું સ્થાન મેગા કે મેટ્રો સિટિઝમાં જ હોવું જોઇએ. પણ હું આવું નથી માનતો. જો મહાત્મા ગાંધીજીના સપનાનું ભારત બનાવવું હશે તો ગ્રામોદ્ધારનું કામ કરવું જ પડશે; અને આ કામ ઉચ્ચ શિક્ષણ પામેલા યુવાનો જ વધુ સારી રીતે કરી શકશે. બસ, એક જ પળમાં અમે સાતેય મિત્રોઓ આ નિર્ણય લઇ લીધો… એન્ડ હિયર વી આર…!’

સિલ્કીના દિમાગમાં ઉઘાડ થતો ગયો; એને હવે સમજવા લાગ્યું કે એના પપ્પાએ શા માટે એને આવું કહ્યું હતું, ‘સિલ્કી, તું હવે મેરેજ માટે ઉંમરલાયક થવા લાગી છે. મારાં મૂળિયાં હિંદુસ્તાનની માટીમાં છે. હું ઇચ્છું છું કે તું એક વાર ઇન્ડિયા જઇ આવ. ત્યાં મારા બચપણના દોસ્ત ત્રિભુવનના દીકરા નિષ્કામને મળજે. પછી તું જો ઇચ્છીશ તો હું તને અહીંના કોઇ પણ કાળિયા કે ધોળિયા સાથે લગ્ન કરવાની હા પાડી દઇશ. પણ એક વાર તું…’ અને નિષ્કામને જોયા પછી સિલ્કીના મનમાં એને વધુ ને વધુ જાણવાની ઇચ્છા તીવ્ર બની રહી હતી.

પરદેશમાં રહી હતી એટલે એનામાં એ શિષ્ટાચાર તો હતો જ કે કોઇને એની આવક વિષે ન પુછાય. પણ મનમાં કૂદાકૂદ કરી રહેલી જિજ્ઞાસાને શાંત પાડવા માટે સિલ્કીએ જુદી રીતે પૂછી લીધું, ‘નેશ, આ ખેતીમાં તમે ‘સર્વાઇવ’ થઇ શકો છો?’

‘સર્વાઇવ?!’ અરે, ખેતીમાં તો માણસ જો ધારે તો ફ્લરિશ થઇ શકે. અમારે ત્યાં જૂના જમાનાથી કહેવત ચાલી આવે છે. ઉત્તમ ખેતી, મધ્યમ વેપાર અને કનિષ્ઠ નોકરી. મેગા સિટીની ભીડભાડમાં પચીસ બાય પંદરની કેબિનમાં બેસીને ગળાકાપ સ્પર્ધામાં કાળા ગોરખધંધા કરીને જીવવું એના કરતાં આ ખુલ્લા આસમાન હેઠળ ધરતીનો ખોળો ખૂંદવો એ લાખ ગણો બહેતર છે. જો વૈજ્ઞાનિક ઢબે ખેતી કરવામાં આવે તો ચમત્કારિક પરિણામ મળી શકે છે.’

નિષ્કામે બધું બતાવ્યું. અનાજ સાચવાનું ગોડાઉન, પોટેટો કોલ્ડ સ્ટોરેજ, ગૌશાળા, ડેરી, જળસંચયની કામગીરી અને કેટલાક દુલર્ભ પાકો લેવાનું સાહસ.

‘એ બધું જે હોય તે, પણ તમે લોકો સિટી-લાઇફને તો મિસ કરતા જ હશો ને? આખી જિંદગી આ રીતે સાદા ઝભ્ભા-લેંઘામાં જ કાઢવાની ને?’ સિલ્કીના સવાલના જવાબમાં નિષ્કામ બીજા દિવસે એને અમદાવાદ લઇ ગયો. એક હજાર ચો.વારનો બંગલો હતો. સાત ગાડીઓ હતી. અત્યાધુનિક ઇન્ટિરિયર અને ચારે કોર રેલાતો વૈભવ હતો.

‘સિલ્કી, તું શું માને છે? અમે કેટલું કમાતા હોઇશું? અમારું ગામડું તમામ પ્રવૃત્તિઓમાંથી અમને વરસે દહાડે દસેક કરોડ રૂપિયા કમાવી આપે છે. એમાંથી સાત સરખા ભાગ પડે છે. જ્યારે અમને શહેર સાંભરે છે ત્યારે અહીં આવી જઇએ છીએ. મારા વોર્ડરોબમાં યુરોપ-અમેરિકાનાં તમામ બ્રાન્ડેડ ક્લોધ્ઝ છે. મારી પાસે માટીની મહેક પણ છે અને પેરિસનું પર્ફ્યુમ પણ છે. બસ, હવે તલાશ છે એક જીવનસાથીની…..’

એ મોડી રાત્રે સિલ્કી એના પપ્પા સાથે ફોનમાં વાત કરી રહી હતી, ‘ડેડ! આઇ લાઇક નેશ. હી ઇઝ ડિફરન્ટ! હી ઇઝ એમેઝિંગ! આઇ વોન્ટ યુ સ્ટે ઓવર હિઅર. ડોન્ટ વોન્ટ ટુ કમ બેક ટુ બ્રિટન.’

રણમાં ખીલ્યું ગુલાબ – ડૉ. શરદ ઠાકરની કલમે

#ज़िन्दगी के #हाथ नहीं होते..
#लेकिन कभी कभी वो #ऐसा #थप्पड़ मारती हैं जो पूरी #उम्र #याद रहता है....